Μια αγέρωχη φιγούρα αυθεντικού ανθρώπου, πραγματικού μάγκα όλων των εποχών με τσακίρικη ματιά επιμελώς δεμένη με ένα καλοσυνάτο χαμόγελο, μισολανθάνον το χρυσό δόντι, γλυκό λόγο, περιποιημένο το μουστάκι και στραβοφορεμένο μαύρο φέσι έχοντας εμβληματικά το χέρι του στο αυτί για την εσωτερική ανατροφοδότηση της μελωδίας, ενώ τραγουδούσε με μια ανάσα βυθού το «Ιμιτλερίμ» στα τουρκικά. Μα ποιος μπορούσε να αντισταθεί σ’ αυτόν τον μακρόσυρτο αμανέ με τα γλυκόλαλα τσακίσματα της ξένειας φωνής και νότες πάνω από το ρετιρέ!
Όχι, δεν ήταν επαγγελματικό ή επικοινωνιακό τρυκ, αλλά βαθιά εσωτερική ανάγκη του ανοξείδωτου καλλιτέχνη. Ήταν μια λάβα καρδιάς που τη χάριζε με περισσή γαλαντομία στους πολυπληθείς φίλους, γνωστούς, αλλά και περαστικούς ομοτράπεζους. Ήταν η εκτονωτική έκφραση ενός απέραντου καημού. Με ένα τουμπελέκι ανά χείρας είχε το δικό τρόπο να στήνει ανεπανάληπτα γλέντια, εν ολίγοις υπήρξε δάσκαλος της διασκέδασης!
Δε χρειάζονται άλλες συστάσεις. Είναι λοιπόν η μορφή του θρυλικού Ξένου που τα εσωτερικά του τζοβαΐρια εκτίμησαν όχι μόνον οι οξυδερκείς κι ονομαστοί καλλιτέχνες που πέρασαν κατά καιρούς από την Έδεσσα, αλλά και όλοι εμείς οι άλλοι που συγκινηθήκαμε και βιώσαμε από κοντά τη μελωδία της ζωής του!
Χρ. Σαμαντάς
Όχι, δεν ήταν επαγγελματικό ή επικοινωνιακό τρυκ, αλλά βαθιά εσωτερική ανάγκη του ανοξείδωτου καλλιτέχνη. Ήταν μια λάβα καρδιάς που τη χάριζε με περισσή γαλαντομία στους πολυπληθείς φίλους, γνωστούς, αλλά και περαστικούς ομοτράπεζους. Ήταν η εκτονωτική έκφραση ενός απέραντου καημού. Με ένα τουμπελέκι ανά χείρας είχε το δικό τρόπο να στήνει ανεπανάληπτα γλέντια, εν ολίγοις υπήρξε δάσκαλος της διασκέδασης!Δε χρειάζονται άλλες συστάσεις. Είναι λοιπόν η μορφή του θρυλικού Ξένου που τα εσωτερικά του τζοβαΐρια εκτίμησαν όχι μόνον οι οξυδερκείς κι ονομαστοί καλλιτέχνες που πέρασαν κατά καιρούς από την Έδεσσα, αλλά και όλοι εμείς οι άλλοι που συγκινηθήκαμε και βιώσαμε από κοντά τη μελωδία της ζωής του!Χρ. Σαμαντάς
Μια αγέρωχη φιγούρα αυθεντικού ανθρώπου, πραγματικού μάγκα όλων των εποχών με τσακίρικη ματιά επιμελώς δεμένη με ένα καλοσυνάτο χαμόγελο, μισολανθάνον το χρυσό δόντι, γλυκό λόγο, περιποιημένο το μουστάκι και στραβοφορεμένο μαύρο φέσι έχοντας εμβληματικά το χέρι του στο αυτί για την εσωτερική ανατροφοδότηση της μελωδίας, ενώ τραγουδούσε με μια ανάσα βυθού το «Ιμιτλερίμ» στα τουρκικά. Μα ποιος μπορούσε να αντισταθεί σ’ αυτόν τον μακρόσυρτο αμανέ με τα γλυκόλαλα τσακίσματα της ξένειας φωνής και νότες πάνω από το ρετιρέ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου