Βούλα Πατουλίδου : Η μαζική πολιτική δύναμη που στηρίχθηκε πάνω σε αβάσιμες και αναληθείς θεωρίες...

9 Μαΐου 1945. Ο Αδόλφος Χίτλερ ηττήθηκε και μαζί του ηττήθηκε ο ναζισμός, η μαζική πολιτική δύναμη που στηρίχθηκε πάνω σε αβάσιμες και αναληθείς θεωρίες, διαστρεβλώνοντας εντελώς την ιστορία και την επιστήμη. Θεωρίες περί «φυλετικά κατώτερων» ομάδων, Εβραίων, Ρομά, Σλάβων, ατόμων με αναπηρίες, ανθρώπων με διαφορετικές πολιτικοϊδεολογικές και σεξουαλικές προτιμήσεις. Θεωρίες που οδήγησαν την ανθρωπότητα στη φρίκη του Ολοκαυτώματος. Ο αδιαμφισβήτητος ρόλος της Ελλάδας στη νίκη κατά του φασισμού και του ναζισμού, αναγνωρίστηκε και από φίλους και από εχθρούς, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου εκείνης της εποχής αλλά και σύμφωνα με δηλώσεις πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων. Η μικρή Ελλάδα κέρδισε την πρώτη συμμαχική νίκη, αμυνόμενη εναντίον του μέχρι τότε αήττητου Άξονα Γερμανίας-Ιταλίας. Η Ελληνική 7μηνη συνολικά άμυνα κατά του Άξονα, επέφερε καθυστέρηση 5 εβδομάδων στην επίθεση του Χίτλερ εναντίον της Ρωσίας, ενώ παραλλήλως η Βαλκανική εκστρατεία της Γερμανίας απασχόλησε το ένα τρίτο των στρατευμάτων, των πολεμικών αεροπλάνων και των αρμάτων μάχης που συγκέντρωνε ο Χίτλερ, για να επιτεθεί στη Ρωσία. Η επτάμηνη μάχη της Ελλάδας, συνέβαλε ουσιαστικά στη συμμαχική Νίκη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης, πάντα επίκαιρος, είχε πει: “Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη? Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; Δε γυρεύω μήτε το σταμάτημα, μήτε το γύρισμα προς τα πίσω, γυρεύω το νου, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων που προχωρούν εμπρός!”

Ο ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης, πάντα επίκαιρος, είχε πει: “Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη? Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; Δε γυρεύω μήτε το σταμάτημα, μήτε το γύρισμα προς τα πίσω, γυρεύω το νου, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων που προχωρούν εμπρός!”